Een

vriendin
Als doula

Wel eens nagedacht een vriendin bij de bevalling te vragen? Een extra gezicht bij de bevalling is misschien niet het eerste waar je aan denkt als je zwanger bent. Toch kan een paar extra handen en de liefde van iemand die er helemaal voor jou en jullie is veel extra rust, intimiteit en ontspanning brengen. Voor jou én voor je geliefde, samen. Naast een doula is een vriendin, of iemand anders die je naast staat, bij de bevalling vragen ook een optie om te overwegen. Een hele mooie zelfs. Ik deel graag mijn eigen ervaring met een vriendin bij de bevalling, en mijn overdenkingen van toen en nu. Ik wil je graag inspireren, vanuit deze ervaring. Heb je zelf ook een ervaring met een vriendin, moeder, zus of doula bij de bevalling? Inspireer met me mee door je ervaring ook te delen, in de comments onder aan de pagina. 

 

mijn ervaring met een vriendin bij de bevalling

 v!Toen ik de eerste keer zwanger was wist ik het eigenlijk al meteen: ik wilde graag een vriendin bij de bevalling vragen. Elmer was in het begin sceptisch, en een beetje gevreesd voor zijn eigen rol. Dat snapte ik natuurlijk. Maar ik kreeg zijn volledige support. Na de geboorte van Thura sprak ook hij alleen nog maar vol lof over een extra persoon bij de bevalling, hij zou het iedereen aanraden. En ik ook 🙂 

Extra geboortesupport voor meer ontspanning

Vanaf het moment dat ik zwanger was kriebelde het vooruitzicht van de bevalling. Een beetje uitzonderlijk misschien. Ik had (en heb) iets met geboorte. Als in een nieuwsgierigheid en wonderlijke fascinatie naar het openen voor de geboortekracht en hiermee het openen voor het leven in elk facet. Hoe zou het voelen? Wat zou er gebeuren als ik die energie volledig toelaat en vrij kan laten stromen? Er was een diepe wens om hierin de stroom volledig toe te laten en deze stroom, mijn lijf en intuïtie – met een even diep vertrouwen – te volgen als mijn innerlijke gids. Toch ging er ook een angst met dit verlangen samen: wat als iemand over de grens gaat (of neigt te gaan) van de ruimte waarbinnen ik trouw kan zijn aan wat ik van binnenuit voel dat klopt voor mij? Uit deze angst en het verlangen naar autonomie, overgave en toelaten werden onderstaande twee argumenten geboren om een vriendin bij de bevalling te vragen. Naast dat het gevoel dat de vrouwelijke aanwezigheid van een vriendin bij deze rite de passage voor mij gewoon heel fijn, vanzelfsprekend en kloppend voelde. Wat opzichzelf natuurlijk al genoeg reden is 😉

1. De eerste reden was een extra paar handen om een sfeer van ruimte en rust scheppen. Mijn gedachte was: als Elmer en Shana samen de praktische-, emotionele en fysieke ondersteuning kunnen dragen, geeft dit meer ruimte voor rust aan het geheel. Elmer hoeft dan niet alles tegelijkertijd te doen, waardoor er meer ontspanning en focus kan zijn in de rol die hij het liefst vervuld op dat moment. Zodat hij als hij bij mij wil zijn, hij ook echt bij mij kan zijn, en hij zich geen zorgen hoeft te maken over de praktische dingetjes. Tegelijkertijd geeft het ook ruimte om te luisteren naar zijn eigen behoeften (eten, rust etc.) en zijn eigen emoties. Dit geeft mij weer de (mentale) rust om me volledig te focussen op het geboorteproces en me dáár aan over te geven :). Misschien wel herkenbaar, dat je graag voor anderen zorgt, en als je denkt dat de ander iets (of ontlasting) nodig heeft je jezelf en de ruimte die je inneemt wat kleiner maakt. Terwijl het geboorteproces echt vraagt om eerlijk te luisteren naar wat het geboorteproces van ons vraagt en daarvoor ook de ruimte te voelen en te nemen. Daarnaast is het zo dat stress van anderen een remmend effect hebben op de geboortestroom. Deze twee wilde ik in ieder geval teckelen :).

2. De tweede reden voor mij was dat er dan iemand zou zijn die me, als dat nodig zou zijn, kon helpen mijn ruimte en grenzen te bewaken. Ik  was nog nooit bevallen en had geen idee hoe het in een andere omgeving zou zijn, als ik bijvoorbeeld naar het ziekenhuis zou moeten. Ik ging daar niet van uit, maar toch, je weet van te voren nooit hoe een proces gaat zijn. Wat ik wel voelde was dat het voor mij in ieder geval belangrijk was om in elke situatie in verbinding met mezelf te blijven. In direct contact met het kindje, de geboortekracht en elke cel in mijn lichaam, en dat te volgen. Ik wist dat ik hier bij Shana geen woorden voor nodig zou hebben en mocht ik haar nodig hebben, dat ze mij zou bekrachtigen – ook in de communicatie met zorgverleners – in wat ik dan ook voelde (niet) nodig te hebben. Zo dacht ik aan wat-als-mogelijkheden zoals ‘wat als er volgens protocol iets zou moet gebeuren als dat  voor mij op dat moment nog niet goed voelt?’ Of ‘wat als anderen angst ervaren terwijl ik voel dat het goed is?’ Of ‘Wat als er een hiërarchische situatie ontstaat?’ De wetenschap van een ‘leeuwin’ bij de bevalling gaf mij een gevoel van veiligheid die ik nodig had om helemaal los te kunnen laten en te kunnen verzachten. Geen strijd voor mij :). Natuurlijk had ik Elmer ook kunnen zien in deze rol, en ik weet dat hij dit ook zou kunnen, zeker nu. Maar voor hem was het ook de eerste keer, misschien moe, misschien onzeker, misschien zou ik zijn aandacht juist bij mij willen hebben, en meer woorden.

De bevalling

Gelukkig was ‘de leeuwin’ niet nodig. Er hoefde niets verdedigd of beschermd te worden. Misschien wel mede door de relaxte sfeer dat de bevalling zo soepel en zonder complicaties is verlopen, wie zal het zeggen ;). De bevalling duurde in totaal ongeveer 16 uur. Sterke rug/bil/been-weeen, maar toch zó relaxed. Niet alleen voor mij, ook voor Elmer. Naast de gezelligheid, vormde Shana en Elmer een super team. Voor mij en voor elkaar.  Ook had ik geluk met de liefste vroedvrouw die mij volledig bekrachtigde in mijn proces en ruimte gaf. Ze dacht zelfs met me mee om niet in protocollen te hoeven komen. Zoals bewust geen vliezen breken mocht er meconium in zitten. Die kans was met bijna 42 weken zwangerschap zo’n 50% .

Het was zelfs zo ontspannen, en ik (we) zat(en) er zo lekker in, dat de vroedvrouw er uiteindelijk alleen maar even was voor een eerste check rond 5cm ontsluiting en vanaf 10 minuten voor de lancering van Thura. Omdat het ook écht niet nodig was dat ze er was. En omdat het laatste stukje ineens heel heel snel ging. De sfeer was licht, vrolijk en verbonden. Grapjes, fijne muziek, bad. Ik zat in mijn bubbel. Vol verwondering (high) observeerde ik wat zich door mij heen ontvouwde. Het team van twee was een meerwaarde. In de nacht voorafgaand aan de geboorte heeft Elmer nog kunnen slapen zodat hij zijn energie kon sparen voor de dagen daarna, en Shana was er toen voor mij. Overdag kon steeds iemand mijn rug masseren, geen woorden voor hoe fijn dat was, terwijl de ander het bad kon klaarzetten, naar de wc kon gaan, voor het eten en drinken zorgde of een telefoontje pleegde bijvoorbeeld. Voor mij voelde het in balans, we zaten in een natuurlijke flow waarin iedereen kon doen waar hij of zij het meest geschikt voor was of zin in had. Elmer kon er ontspannen voor mij zijn op die momenten dat ik het nodig had, dat maakte het intiem en heel verbonden. Toen Thura geboren was en ik thuis met de twee (toen drie!) liefste mensen op aarde om me heen in mn bedje in kon kruipen heb ik me echt verwonderd waarom niet iedereen zou kiezen voor een extra teammember. Ja ik was high ;). En ja het was ook heel goed gegaan en daardoor misschien wel extra high. Maar voor mijn gevoel had de verdeling van de ‘last’, wat natuurlijk geen last was, zo veel rust en ruimte gebracht, waardoor niet alleen ik, maar ook Elmer, elke minuut heel bewust en ontspannen heeft kunnen meemaken. Ook al was het soms intens in mij. En dat wens ik iedereen, elke vrouw die geboorte geeft aan haar kindje, maar ook elke vader. 

Mijn pleidooi voor extra geboortesupport 🙂

Mijn bevalling was mooi, en dat was natuurlijk niet alleen, maar voor mijn gevoel wel óók mede omdat er ook een vriendin bij de bevalling was. Het was een component, waarmee we een luchtige en ontspannen atmosfeer konden creëren. Dat is altijd fijn, maar zeker ook als een bevalling anders loopt dan je zou hopen. Hoe het geboorteproces zich zal ontvouwt en hoe jij en je geliefde zich hierin voelen weet je nooit van te voren. Als er bijvoorbeeld een medische situatie ontstaat waarin het kindje of jij als moeder hulp nodig heeft nadien, hoe fijn is het als er dan iemand met het kindje mee kan terwijl jij als moeder niet pas bevallen en alleen achterblijft? Als de bevalling 20 uur duurt, hoe fijn is het als je partner even kan rusten, eten of blokje om kan om stress te ontladen, zonder dat je een vertrouwd gezicht hoeft te missen die je liefde en support geeft? En hoe fijn is het als iemand je fysiek kan ondersteunen (comfort :)) terwijl er ook een glaasje water met een rietje wordt voorgehouden zodat je dat ooh zo nodige slokje water kunt drinken ;). Ja dat is fijn hoor!

Ook realiseer je je bij een eerste bevalling vaak niet dat een verloskundige meestal niet de hele tijd bij je is. Zeker niet bij medische bevallingen in het ziekenhuis waar je (de weeën en het hartje van de baby) vaak elektronisch gemonitord wordt. De verloskundige komt en gaat. Pas wanneer de bevalling ver gevorderd is blijft er iemand bij jullie om alles goed in de gaten te houden. Een klein team van fijne mensen om je heen waarmee je samen een veilige en ontspannen bubbel creëert is dan goud waard.

En als je dan kiest voor extra geboortesupport, kies je dan dus een vriendin, of je moeder of een doula?

Ik geloof in de kracht van extra geboortesupport. Of het nu een vriendin, moeder, doula of zus is. Het is heel persoonlijk is waar je voorkeur naar uit gaat, en natuurlijk ook of je iemand in je omgeving hebt die voor jou fijn voelt om bij zoiets intiems te hebben. Ik had toevallig een hele fijne vriendin die hiervoor gemaakt is: niet bang voor de rauwheid van een geboorte, zonder oordeel, veilig voor mij, wilde er heel graag bij zijn, geen trauma’s die op mij geprojecteerd konden worden ;). Ik had ik ook niet een potje over voor een doula of holistische vroedvrouw, dat was dus voor mij geen optie. Een doula kan misschien voordelen hebben zoals veel ervaring met geboortes of met de ziekenhuizen en iets meer emotionele afstand als je dat fijn vindt. Ze kent tips, trucs en foufjes rondom bevalling en pijnstilling, maar ook dat zie ik zeker niet zie als essentieel. Een vriendin of moeder kan weer andere voordelen hebben. Zoals dat ze extra veilig, vertrouwd en dichtbij voelt, of omdat ze je door en door kent en je kan lezen en schrijven. Het belangrijkste is dat als je iemand graag bij de geboorte hebt, dat ze fijn voelt voor jullie en dat het iemand is bij jij en je geliefde zich ontspannen en bekrachtigd voelen.

Angst voor iemand extra bij de bevalling?

Als je er allebei een ander gevoel over hebt dan is het misschien een klein onderzoekje waard. Waar zit de angst of weerstand? Waar twijfel je over? Wat is voor jou belangrijk in dit proces? Waar verlang je naar?  Hoe ziet jou ideale setting eruit? Wat heb jij nodig etc. Misschien helpt het als er van te voren afspraken zijn over de rol van degene die jullie er bij vragen? Een angst die ik veel hoor is de angst van de partner om op de achtergrond te raken, of de angst om niet meer belangrijk te zijn in het proces. Een ander tegenargument die ik veel hoor is de wens voor een intieme ervaring samen met z’n tweeën. En natuurlijk kan een bevalling met z’n tweeën heel mooi zijn! Ken je opties en volg je gevoel. Toch geloof ik ook dat extra geboortesupport juist kan bijdragen aan een actievere rol voor de partner en een intiemere ervaring voor jullie samen. Misschien met als voorwaarde dat je ‘doula’ zich comfortabel voelt om zich op de achtergrond te bewegen ;).

Deel je ervaring!

Heb je zelf ervaring met extra steun van een vriendin, moeder, zus of doula bij de bevalling? Deel je ervaring onder in de comments ♥ om anderen te inspireren en te wellicht te helpen in een keus voor een vriendin, doula, moeder of zus bij de bevalling!